มาลงฟิคตอนแรกแล้วครับ
ฟิคนี้แต่งโดย พี่โอนิ แห่ง บอร์ดThe World With No Name
ใครอยากทำความรู้จักกับพี่โอนิและบอร์ดก็กดที่ชื่อได้เลยฮะ
บอร์ดHellven(ชื่อเล่นของบอร์ด ส่วนชื่อเต้มก็ข้างบนนู่น ยาวมากๆ)
หลังจากเป้นบอร์ดHxHแฟนคลับไปประมาณ2-3ปี ปัจจุบันเป้นบอร์ดอิสระไปแล้วฮะ มีตั้งแต่การ์ตูน คอส ดารานักร้อง บลาๆๆ
ว่าแล้วก็ไปอ่านกันเลย
อย่าลืมเม้นให้ด้วยนะครับ บ๊วบบบบบ
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
Hellven HighSchool HostClub
::เด็กใหม่กับเป้าหมายที่(ไม่)ไกลเกินเอื้อม::
โรงเรียนมัธยมปลายเฮลเว่น หนึ่งในโรงเรียนชั้นนำที่ให้อิสรเสรีกับนักเรียนเต็มพิกัด โดยเฉพาะการตั้งชมรม และหนึ่งในชมรมที่กำลังได้รับความนิยมอย่างสูงนั่นก็คือ...
Host Club
ชมรมที่รวบรวมเหล่าชายหนุ่ม(?)รูปงามและมากความสามารถไว้คอยบริการสาวน้อยและหนุ่มน้อยทั้งหลาย ตั้งแต่เป็นเพื่อนคุย เพื่อนดริ๊งค์ เพื่อนเที่ยว เพื่อนเล่น แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นยังไม่มีนโยบายถึงขั้นให้บริการบนเตียงเพราะมันเปลืองแรงและเปลืองเวลารับแขก = =
15.30 น. เวลาชมรมเปิดให้บริการ ในทุกๆวันจะมีผู้มารอใช้บริการอย่างคับคั่ง และในขณะนี้ โฮสต์ที่กำลังขายดีที่สุดก็คือ...
กรี๊ดดดด พี่เดียขา วันนี้ต้องอยู่กับน้องนานๆนะค้า~
คุณเดีย ทานชีสเค้กหน่อยมั้ยคะ ชั้นตั้งใจทำมาเพื่อคุณเลยล่ะ
อั๊งงง วันนี้ก็หล่อบาดใจเงือก(?)อีกแล้วนะฮ้า เดียซัง >w<
Edea หรือเดีย หนุ่มหล่อผิวเข้มหน้าตาเฉียบคมกำลังครองเรตติ้งอันดับหนึ่ง แซงหน้าประธานชมรมไปอย่างไม่ไว้หน้า ด้วยใบหน้าคมเข้ม มาดเท่ห์ ร่างสูงเพรียว บวกกับยุทธวิธีมัดใจลูกค้าน้อยใหญ่ ทำให้เดียเป็นที่รู้จักและมีผู้มาต่อคิวใช้บริการอย่างล้นหลามทุกวัน
ชิ ไอ้ช็อกโกแท่ง ทำเด่นเกินหน้าเกินตากู เดี๊ยะจับแบนเลยมึง กูเป็นประธานชมรมนะเฟ้ยยย ลูนาติก ชายหนุ่มผิวขาวซีดเจ้าของชมรม ควบตำแหน่งลูกเจ้าของโรงเรียนบ่นเจี๊ยกๆอย่างหัวเสีย
เอาน่า มึงเองก็ใช่ว่าจะตกอันดับซะเมื่อไหร่ มือสองข้างก็ยังมีสาวให้กอดแถมยังมีคนป้อนกล้วยให้ก็น่าจะดีแล้วไม่ใช่เรอะ สเปด รองประธานชมรมเอ่ยแซว เขาเป็นอีกคนที่ได้รับความนิยมติดอันดับสูงสุด ด้วยรูปร่างสะโอดสะองบวกกับใบหน้าสวยซึ้งเย้ายวนใจ(?)
ตอนนี้มันเป็นพระเอกว้อย ปล่อยมันไปก่อน สงสัยเทรนด์ผิวเข้มกำลังมาแรง คอยดู กูจะหักเปอร์เซ็นต์ไอ้เดียมันเยอะๆเลย วะฮ่ะฮ่า ผู้จัดการชมรมร่างเล็กยืนค้ำหัวเดียแล้วเท้าสะเอวหัวเราะ แต่เดียก็มองไม่เห็นเพราะเก้าอี้บังเขาซะมิด
มึงจะทำไรกูได้ ไอ้โอนิ ยืนเตี้ยหัวเราะไปแบบนั้นแหล่ะ 5555 อ๊ะ คุณผู้หญิงครับ สนใจจะรับช็อกโกแลตหวานๆเป็นของว่างยามบ่ายมั้ยครับ ผมจะป้อนคุณเอง ^^ โฮสต์อันดับหนึ่งหันไปสนใจกับลูกค้าต่อ
รับค่า~~~
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
หลังจากชมรมเลิก ทุกๆคนมารวมตัวกันเพื่อผ่อนคลายสบายอารมณ์ หลังจากที่ตรากตรำ(?)กับการรับแขกมาหลายชั่วโมง
ไอ้เดีย กูจะจัดเวลาที่มึงบริการแขกต่อรอบน้อยลงนะเว้ย จะได้เพิ่มรอบเพิ่มจำนวนลูกค้าได้ แม่งคนมาเจาะจงตัวมึงเยอะชิบหาย กูเบื่อจะฟังเสียงบ่นเวลาเค้าอดเจอมึงว่ะ ผู้จัดการโอนิเดินถือแฟ้มมาเคาะหัวคนสูงกว่าพลางบ่นงึมๆ
ไรวะ จะโขกสับกูไปถึงไหน แค่นี้กูก็เหนื่อยจะแย่แล้ว อ๊ะ แต่กูก็เข้าใจนะ คนมันกำลังดัง ย่อมมีคนต้องการมากเป็นธรรมดา 55555 เอาเหอะ ถ้าเป็นสาวๆน่ารักๆ กูก็บ่ยั่นว้อย เดียสุดหล่อซะอย่าง แค่นี้จิ๊บจ๊อยส์ หึหึหึหึ หนุ่มร่างสูงผิวเข้มทำหน้ามั่นอกมั่นใจพลางซดช็อกโกแลตปั่นในมือ
เอ๊อ แล้วกูจะรอดูวันที่มึงหล่นจากบัลลังค์ มีเสียงแซวมาจากคู่ลิงเป็ดที่นั่งนัวเนียกันอยู่มุมห้อง แต่เดียก็หาได้สนใจไม่
นาทีนี้ ใครก็มาขวางกูไม่ได้เว้ย เดียต้าแมน หล่อสุดในปฐพี! เอ้อ โอนิ ช็อกโก้ปั่นอีกแก้ว
แสดดด กูเป็นผู้จัดการนะว้อย ไม่ใช่เบ๊
เออน่า มันก็คือกัน
เดี๋ยวกูวางยาเบื่อซะเลย
ในขณะที่ชมรมกำลังวุ่นวายตามปกตินั่นเอง เสียงเปิดประตูผางก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของคนคนหนึ่งยืนตระหง่าน ทุกคนพร้อมใจกันเงียบแล้วหันไปทางผู้มาเยือน
ผมมาสมัครเข้าชมรมครับ! เสียงประกาศดังลั่น ขณะที่คนคนนั้นเดินเข้ามาในห้องอย่างมาดมั่น แล้วร่างของชายผิวขาวรูปร่างผอมบางก็ปรากฏต่อหน้า
อ๊ะ เหยื่อคนใหม่ เอ๊ย สมาชิกใหม่ *-* ผู้จัดการหน้าเข้มนามโอนิรีบสไลด์เข้าไปหา พลางสำรวจหนุ่มน้อยหน้าละอ่อนอย่างถ้วนถี่
อืมมมม ปกเสื้อปักดาวเดียวแสดงว่าเพิ่งอยู่ปี 1 ความสูงก็ใช้ได้ ยังสูงได้อีกนะ ใบหน้าเรียวเล็ก ผิวขาวเนียน จัดอยู่ในประเภทหนุ่มหน้าสวย โอ้ กำลังขาดคนแนวนี้พอดี
ตอนนี้ที่ชมรมมีแต่พวกเถื่อนๆ ไม่มีใครอ่อนโยนแบบชั้นเลย แต่ชั้นก็ไม่ค่อยมีเวลารับแขกอ่ะนะ เฮ้ย อย่าปาของมาสิวะ กูด่าพวกมึงซะที่ไหน
คงรู้ใช่มั้ยว่าประธานชมรมคือ ลูนาติก ไอ้ลิงที่นั่งตัวซีดอยู่โน่นน่ะ แล้วก็รองประธานก็คือเป็ด เอ๊ยสเปด ที่นั่งกอดกับไอ้ลิงอยู่นั่น เอ๊อ... คนสวยๆนั่นแหล่ะ ส่วนชั้นเป็นผู้จัดการชื่อโอนิ หล่อที่สุดในชมรมแต่กลัวคนแย่งตัวกันเลยไม่ค่อยได้รับแขก ว่าแต่นายแนะนำตัวก่อนดีกว่า โอนิพูดไฟแล่บก่อนที่จะเปิดโอกาส
ครับ ผมชื่อนีออน อยู่ปี 1 ห้อง G สูง 168 หนัก 52 อยากเข้าชมรมโฮสต์คลับครับ! เป้าหมายของผมคือ... เขาเดินไปทางชายร่างสูงที่กำลังซดช็อกโก้ปั่นแก้วที่สอง
คุณเดีย!
หา... หนุ่มผิวเข้มจ้องนีออนไม่วางตา
เป้าหมายของผม คือเป็นโฮสต์ที่โด่งดังกว่าคุณเดียครับ!!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
อึ้งเลยกู โดนใครก็ไม่รู้พูดใส่หน้าซะขนาดนั้น ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนวะ จะชนะกูได้เหรอ เร็วไปล้านปีเว้ยไอ้หนู เดียเก็บหนังสือเรียนใส่กระเป๋าแล้วหันไปบ่นกับคนที่นั่งข้างๆ ห้องเรียนที่เพิ่งเลิกเรียนนั่นยังมีเสียงเจี๊ยวจ๊าว หลายๆคนกำลังทยอยเดินออกจากห้อง
กูว่าเค้าน่ารักดีออก ถ้าขัดเกลาดีๆต้องขายดีแน่ ว่าแต่มึงน่ะเร็วๆหน่อยได้มั้ย จะได้เวลาแล้ว ผู้จัดการโฮสต์คลับลุกขึ้นยืนเท้าเอวเร่งโฮสต์อันดับหนึ่งยิกๆ
แสดดดด บ่นมากจริงมึง แล้วมึงมาอยู่ที่นี่ได้ไงวะ นี่ตึกปี 2 นะเว้ย คนแก่ก็อยู่ส่วนคนแก่สิ ตึกปี 3 เดินเลี้ยวขวาไปทางนู่นนน คนตัวสูงลุกขึ้นยืนมั่งแล้วเดินออกนอกห้องเรียน คนตัวเล็กกว่าเดินตามมาติดๆ
ไอ้หล่อน้อยกว่ากูนี่ ถ้ากูไม่มาตาม มึงก็ช้าอีก ลูกค้ารอคิวมึงเยอะนะเว้ย เห็นใจคนจัดคิวอย่างกูมั่งสิวะ โอนิบ่นแว้ดๆมั่ง
เมื่อทั้งคู่เดินเข้าไปถึงชมรม ทั้งๆที่ไม่น่าจะมีใครมาถึงก่อน แต่พวกเขาก็พบกับเด็กใหม่ที่กำลังนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ
สวัสดีครับรุ่นพี่โอนิ รุ่นพี่เดีย นีออนโค้งอย่างสุภาพ
เอ้อ หวัดดี มาเร็วดีว่ะ ขนาดประธานชมรมยังไม่มาเร็วขนาดนี้เลย วะฮ่ะฮ่า อุ๊บส์ พูดเสียงดังไม่ได้ เดี๋ยวโดนมังกี้ทวิสเตอร์เล่นงาน โอนิเดินเข้าไปทักเด็กใหม่แล้วเริ่มจัดแจงข้าวของ ในขณะที่เดียเริ่มเดินหาที่สงบๆ
เฮ้อ ยังไม่มีใครมาเลย กูไปงีบก่อนละกัน สาวๆมามะไหร่ปลุกกูด้วยนะ จัดการกับเด็กใหม่เองด้วยนะ กูไม่เกี่ยว เดียเดินดุ่มๆไปทางโซฟาตัวยาวแล้วล้มตัวลงนอน
ไอ้ช็อกโก ลุกมาเลยนะมึงงงง ไปเตรียมของว่างนู่น เดี๋ยวมึงต้องรับแขกก่อนเพื่อนนะว้อย ลูกค้ามึงเยอะเข้าใจมั้ย โอนิเขวี้ยงถาดรองแก้วไปทางเดียแต่เขาก็หลบได้อย่างงดงาม หึหึ แต่ดันกลิ้งตกโซฟาแทน
ผมช่วยเองครับรุ่นพี่ นีออนเสนอตัว คนขยันขันแข็งย่อมดีกว่าอยู่แล้ว ผมจะทำให้เขารู้ว่าจุดจบของคนขี้เกียจเป็นยังไง
ว่า..ว่าไงนะ เดียลุกพรวดแล้วเดินเข้ามาหาเด็กใหม่
เอ๊อออ ไอ้เดีย มึงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่านะ ธีมของวันนี้คือ Heaven!! ชุดเทวดาอยู่ในห้องนู่น ไปเปลี่ยนเลยไป๊ โอนิรีบเดินมาขวางแล้วดันเดียไปยังห้องเปลี่ยนชุด จากนั้นจึงเดินมาหานีออน
เอ่อ ชั้นว่านะ วันนี้นายช่วยชั้นจัดของแล้วก็ดูงานไปพลางๆก่อนดีกว่า เดี๋ยวชั้นจะอธิบายโครงสร้างของชมรมคร่าวๆแล้วก็เรื่องงานที่จะได้รับนะ โอนิยกแจกันดอกไม้สีขาวไปวางประดับโต๊ะพลางพูดพล่ามไปพลาง
ผมอยากทำงานเร็วๆน่ะครับ อยากเป็นโฮสต์เก่งๆ รุ่นพี่โอนิคนดี ได้โปรดสอนงานให้ผมด้วยนะครับ นีออนช้อนตาขึ้นมองแล้วอ้อนวอนคนตรงหน้า ซึ่งมันก็ได้ผลอย่างไม่ต้องสงสัย
เอ่อ... ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เชื่อมือชั้นเฮอะ วะฮ่ะฮ่า ชั้นรอโอกาสให้มีคนมาโค่นไอ้เดียนานแล้ววว หึหึหึ
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
เมื่อเปิดประตูต้อนรับแขก สาวน้อยและหนุ่มน้อยมากมายที่มารอคิวก็กรูกันเข้ามาอย่างทุกวันๆ โต๊ะรับแขกของเดียถูกจัดให้รับแขกต่อรอบได้มากที่สุด ความนิยมของเดียยังคงไม่มีทีท่าว่าจะลดลง
ถึงแม้วันนี้ ผมจะเป็นดั่งเทวดาผู้มาจากฟากฟ้าเพื่อมอบความสุขให้กับพวกคุณ แต่แล้ว.... เทวดาเดียจำแลงจ้องมองสาวน้อยที่กำลังหายใจขัดด้วยความตื่นเต้น ผมกลับได้พบกับหญิงสาวที่งดงามยิ่งว่านางฟ้าใดๆที่ผมเคยเจอ กลายเป็นว่าคุณได้มอบความสุขอันล้ำค่าให้กับผมเสียเอง ได้โปรด... ให้ผมได้เชยชมความงามของคุณอีกซักนิดเถอะครับ
กรี๊ดดดดดดดดด ยินดีค่า~~~ เสียงกรีดร้องระงมไปทั่วห้อง
คงจะไม่ได้แล้วครับ เวลาของแขกรอบนี้หมดแล้ว ชายผิวขาวร่างบางเดินมายืนจังก้า ขอบคุณที่ใช้บริการครับ ไว้มาอีกนะครับ แต่ตอนนั้น ผม นีออน จะให้บริการคุณเอง เด็กใหม่ยืนแจกยิ้มหวานทำเอาสาวๆอึ้งไป 2 วิ ก่อนที่จะทยอยกันออกเพื่อให้แขกรอบใหม่เข้ามา
ใครใช้ให้มาขโมยซีนห๊ะ ไอ้หนู ปิศาจเดียเริ่มออกฤทธิ์เชิดหน้ามองนีออน
ผมแค่ช่วยงานรุ่นพี่โอนิเท่านั้นเองครับ ไม่ได้มีเจตนาอื่นใด การตรงต่อเวลาน่าจะเป็นสิ่งสำคัญต่อลูกค้าไม่ใช่เหรอครับ นีออนเถียงกลับเสียงแข็ง
อ๋อเหรอ คิดจะมาแข่งกับชั้นตั้งแต่ยังไม่ได้เปิดตัวเลยสินะ จะมากไปและ เจ้าเด็กอมมือ
เป้าหมายของผมคือคุณ เห็นทีคุณคงจะไม่สามารถใช้ชีวิตสำราญแบบที่เคยเป็นมาอีกแล้วนะครับ
หนอย...
เฮ้ ไอ้เดีย แขกชุดใหม่จะมาแล้วนะว้อย เตรียมตัวเข้าสิวะ ผู้จัดการตัวเล็กรีบพุ่งเข้าชาร์จเดียก่อนที่เขาจะทำอะไรรุนแรงลงไป นีออน ไปเตรียมของว่างอีก 5 ที่ที ชั้นทำไม่ทันแหล่ววว
ครับผม คอยดูนะครับรุ่นพี่ ซักวันผมจะทำให้โฮสต์ที่ดีแต่ปะเหลาะฉอเลาะคนอื่นตกอันดับให้ได้ ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินเข้าไปด้านใน ปล่อยให้ผู้จัดการงานยุ่งโรมรันพันตูกับเทวดาเดียที่กำลังเลือดขึ้นหน้าตามลำพัง
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
หลังจากวันนั้น ถึงแม้นีออนจะยังไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดตัวรับบริการอย่างเป็นทางการ แต่เขาก็คอยแนะนำตัวเองและเทคแคร์ลูกค้าเป็นประจำ โดยเฉพาะลูกค้าของเดีย เขาเป็นต้องเข้ามาทักทายและพูดคุย แถมยังคอยขัดเดียอยู่เสมอๆ ในเวลาไม่นาน นีออนก็เป็นที่รู้จักไปทั่ว
เฮ้ย กูทนไม่ไหวแล้วนะเว้ย ไอ้เด็กใหม่นี่แม่งกวนตีนชิบหาย แย่งลูกค้ากูประจำเลย เดียตบโต๊ะผางอย่างโกรธแค้นในเย็นวันหนึ่ง หลังจากเลิกชมรม
อะไรกัน กูก็ไม่เห็นว่าลูกค้ามึงจะลดตรงไหนเลย สเปดนั่งจิ้มบัตเตอร์เค้กส่งเข้าปากไปพลางพูดไปพลาง
เจ้านีออนนั่น สปิริตดีจะตาย กูไม่เกลียดคนมีความมุ่งมั่นแบบมันหรอก ลูนาติกเสริมต่อ แล้วก็ส่งกล้วยเข้าปากเคี้ยวหงุบๆ
อืมๆ ขยันขันแข็งแถมยังน่ารัก พวกมึงห้ามจีบนะเว้ย กูจะจัดการมันเอง วะฮ่ะฮ่า โอนิหัวเราะปากกว้างอย่างไม่สนใจใคร
"มึงนะแหล่ะ ไอ้เตี้ย คอยให้ท้ายไอ้เด็กปีหนึ่งนั่นประจำ แค่มันทำตาหวานใส่หน่อยมึงก็ใจอ่อนเป็นขี้ผึ้งลนไฟ ไอ้หน้าม่อชอบหลอกเด็ก! เดียหันไปแหวใส่โอนิ
เฮ้ย พูดให้ดีๆหน่อยมึง เค้ามาคอยช่วยงานกู ทำโน่นนี่สารพัด ไอ้งานที่พวกมึงไม่เคยคิดจะช่วยน่ะ เค้าก็ยินดีทำทั้งนั้น มึงยังมีหน้ามาพูดแบบนั้นอีกเหรอ โอนิตะเบ็งเสียงแข่งมั่ง
แล้วมึงไม่เห็นรึไงว่ามันคอยขัดแข้งขัดขากูตลอดอ่ะ เดียตรงเข้ากระชากคอเสื้อโอนิ
ก็แค่วิธีบริการมันต่างกันเองเว้ยย โอนิเลยดึงคอเสื้อเดียตอบกลับมั่ง
เฮ้ย พอๆๆๆ หยุดกัดกันได้แล้วพวกมึง ลูนาติกและสเปดตรงเข้าแยกทั้งคู่ออก
กูไม่เข้าใจ กูไปทำอะไรให้มันแค้นเคืองกูหนักหนา ทั้งที่ไม่เคยเจอกันมาก่อนแท้ๆ อะไรของมันวะ ไอ้เด็กนรก...
เคร้ง!!
เสียงถาดแก้วกระทบพื้นทำให้ทุกคนหันขวับ นีออนเด็กใหม่ ผู้ที่ขอตัวกลับไปก่อนมายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้
นีออน อ๊ะ ถาดนั่นแตกรึป่าว คนที่วิ่งพรวดเข้าไปหาก่อนก็คือโอนิ เขาตรงเข้าเก็บถาดที่อยู่บนพื้น เมื่อเห็นว่ามันไม่ได้รับความเสียหายก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ผมน่ะเหรอ แค้นคุณ นีออนเริ่มต้นพูดเสียงสั่น ผมบอกตอนไหนว่าผมมีเรื่องโกรธแค้นกับคุณน่ะ! เสียงหวานนั่นแผดดังขึ้นแต่ก็ยังคงสั่นเครือ
ก็เออสิวะ ที่แกคอยขัดชั้นเสมอๆน่ะ เพราะอยากทำให้ชั้นตกอันดับ แล้วตอนนั้นแกก็จะอาศัยจังหวะครองตำแหน่งแทนใช่มั้ย เดียเดินดุ่มๆตรงเข้ามาหานีออน แต่ก็โดนโอนิขวางซะก่อน
ไม่ใช่แบบนั้นซักหน่อย
แล้วที่แกเคยพูดเมื่อวันแรกที่เข้ามาน่ะ อะไรกัน ที่บอกจะเป็นโฮสต์ที่โด่งดังกว่าชั้นน่ะ ใบหน้าสีเข้มของเดีย มีสีแดงปนๆกันอย่างเห็นได้ชัดจนกลายเป็นน้ำปลา (555) เดียกำลังโกรธจัด
นี่คุณไม่รู้จริงๆน่ะเหรอ ว่า..
อะไร รู้อะไร อย่ามาทำหน้าเหมือนเราเคยรู้จักกันมาก่อน...
เพียะ!!
เสียงฝ่ามือปะทะใบหน้า ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ หน้าของเดียหันข้างไปตามแรง
ผมเกลียดคุณที่สุดเลยยยย พูดจบชายร่างบางก็วิ่งผลุนผลันออกไป
เฮ้ย นีออน นีออน! ไอ้... โอนิยืนหันรีหันขวาง มองหน้าเดียที มองประตูที ไอ้ลูไอ้แปะ ดูไอ้เดียมันด้วยนะ แล้วเขาก็ออกวิ่งตามไป
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
วันรุ่งขึ้น นีออนไม่มาชมรม วันต่อไปก็ไม่มาที่ชมรม จนผ่านไปเกือบอาทิตย์ ถึงแม้จะไม่ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่แก่ชมรม แต่คนที่ได้รับผลกระทบเต็มๆก็คือโอนิที่ขาดคนช่วยงานแสนขยันไป
จริงๆแล้วยังมีอีกคนที่ยังไม่รู้ตัวว่า เขาเองก็เปลี่ยนไปเพราะนีออน
ไอ้เด็กบ้านั่นหายไปไหนของมันวะ เดียเหวี่ยงเสื้อตัวเองเข้าไปในล็อกเกอร์อย่างหัวสีย เขากำลังเปลี่ยนจากชุดพละเป็นชุดนักเรียน
มึงไม่เห็นมันเลยรึไงหา แล้วก็หันไปถามคนข้างๆ
ก็ตั้งแต่วันนั้นกูก็ไม่เจอเลยว่ะ ไปเดินหาที่ตึกปี 1 แต่เค้าก็ว่าไม่มาเรียนเลย ไอ้วันนั้นกูก็เสือกวิ่งตามมันไปไม่ทัน ไม่งั้นคงพอได้ถามให้รู้เรื่องมั่ง คนที่ยืนพิงล็อกเกอร์ข้างๆยืนกอดอกพลางทำหน้าเครียด ในฐานะผู้จัดการชมรม การที่นีออนหายตัวไป เท่ากับทรัพยากรหายากได้สาบสูญไปด้วย
ก็มึงขาสั้นนี่หว่า จะไปตามมันทันได้ไง ว่างๆก็ไปต่อขาอีกซัก 20 เซนนะ จะได้สูงใกล้เคียงกูขึ้นมามั่ง เดียพูดจบก็ยิ้มโชว์ฟันขาวตัดกับสีผิว
แน่ะๆ มาแขว่ะกูอีก ไอ้สำลีชุบไอโอดีนนี่ เดี๋ยวพ่อหลังมือให้ลืมบรรพบุรุษเลย
ว่าแต่... ทำไมมึงต้องมาตามกูถึงห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าวะเนี่ย อยากเห็นกูเปลือยก็บอกมาเหอะน่า ว่าแล้วเดียก็แหวกเสื้อโชว์แผงอกสีเข้มให้ดู
ไอ้แสดดดด กูไม่อยากเห็นภาพนู้ดอุจาดตาแบบนี้หรอกเว้ย ขืนกูไม่มาตามยิกเดี๋ยวก็ไปชมรมช้าอีก ไอ้โฮสต์ขายดี วันนี้มึงต้องช่วยกูจัดของด้วยนะเว้ย
สาดดด งานมึงมึงก็ทำไปเด่ะ
ก็มึงทำให้ผู้ช่วยกูหายตัวไปอ้ะ มึงต้องรับผิดชอบ!!
ชิ ไอ้เขี้ยว เฮ้ยนั่น ไอ้กานต์เข้ามาเปลี่ยนเสื้อนี่ เดียโพล่งชื่อเพื่อนร่วมห้อง ผู้เป็นที่หมายตาของโอนิอยู่
ห๊า ไหนๆ ไหนน้องกานต์อนู่หนายยย โอนิรีบหันขวับหาเจ้าของชื่อที่ว่า แต่ก็พบกับความว่างเปล่า
5555 ไอ้เตี้ยโดนหลอก ชิ่งละเว้ยกู กร๊ากกก พูดจบเดียก็วิ่งแจ้นหนีหายไป ปล่อยให้โอนิยืนกัดฟันกรอดๆ แต่เมื่อเห็นว่าทำอะไรไม่ได้จึงเดินดุ่มๆไปยังห้องชมรม
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
พี่เดียครับ ทำไมวันนี้ทำหน้าเหมือนไม่สบายเลยอ่ะครับ ใจลอยคิดอะไรอนู่น่ะ หนุ่มน้อยตาหวานที่กำลังซุกเดียเอ่ยขึ้นเสียงอ่อยๆ หลังจากเห็นเดียนั่งเหม่ออยู่นาน
อ๊ะ เอ่อ... ไม่มีอะไรหรอกครับ พี่กำลังตกอยู่ในภวังค์เพราะน้องบีมน่ะครับ เพราะความน่ารักของน้องบวกกับกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจ ทำเอาพี่เคลิบเคลิ้มหาที่ไหนเปรียบไม่ได้... ถึงแม้จะเป็นคำพูดที่เดียใช้บ่อยๆ แต่วันนี้เขากลับรู้สึกพิลึกชอบกล
พี่เดียล่ะก็ บ้า >///<
ว้ายย นังบีม อย่ามาแย่งพี่เดียของชั้นนะ
ใช่ๆๆ ถอยออกมาจากคุณเดียเลย แขกร่วมโต๊ะอีกคนเอ่ยมั่ง
นี่ รอบของพวกเธอหมดเวลาแล้วนะ ออกไปได้แล้ว แขกกลุ่มใหม่เดินเข้ามายืนถมึงทึง
ก็ชั้นยังไม่อยากไปนี่ ชั้นจะอยู่กับคุณเดีย
บังอาจเกินไปแล้ว นี่เลยเวลาไปเป็นสิบนาทีแล้วนะยะ
เสียงตบตี(?)แย่งตัวกันเป็นเรื่องปกติ แต่วันนี้เดียกลับไม่มีกะจิตกะใจจะป้อนคำหวานใส่ ยามนี้ไม่มีใครคอยเอ่ยขัด ไม่มีใครมาคอยบอกหมดเวลา ไม่มีคนมาคอยแย่งแขก ทั้งๆที่มันน่าจะเป็นเรื่องน่ายินดี แต่เดียกลับรู้สึกอ้างว้างชอบกล เขาเคยมั่นใจในความเป็นที่หนึ่งของเขา แต่อยู่ดีไม่ว่าดีก็มีคนมาท้าทายตำแหน่งโฮสต์อันดับหนึ่งที่เขาครองมานาน อยู่ดีๆก็มีคนมาทำให้เขาขัดใจ แล้วอยู่ดีๆ คนคนนั้นก็หายไป เพราะอะไรกันนะ....
ลูกค้าหลายคนเริ่มสังเกตว่านีออนไม่มาชมรม เห็นแต่โอนิวิ่งวุ่นทำงานเพียงลำพัง ทั้งๆที่มันเคยเป็นเรื่องปกติแต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว
ว่าแต่คุณโอนิคะ แขกคนหนึ่งเอ่ยถามหลังจากจิบน้ำชา นีออนหายไปไหนล่ะคะ ดิชั้นเคยเห็นเขามาช่วยงานคุณอยู่พักใหญ่นี่
เอ่อคือ... เค้าไม่ค่อยสบายน่ะครับ ผมเลยให้เค้าพักผ่อน จริงๆผมเองก็อยากพักบ้างนา แต่ใครจะทำงานจิปาถะแทนผมอ่ะ -3- โอนิบ่นงึมๆแล้วก็พองแก้มออกโดยไม่รู้ตัว เดิมทีเขาไม่ค่อยชอบรับแขกเพราะถูกหาว่า น่ารัก มากกว่า เท่ห์ แต่ก็นั่นล่ะนะ เขาไม่รู้ตัวว่าเผลอทำท่าน่ารักๆโดนใจลูกค้าไปมากแค่ไหน
แล้ว... เมื่อไหร่คุณโอนิจะมีเวลามาร่วมโต๊ะกับพวกเราบ้างล่ะคะ แขกคนเดิมส่งสายตาปิ๊งๆมาให้ แต่โอนิก็หายตัวไปทำอย่างอื่นแล้ว - -
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
หลังจากหมดเวลาต้อนรับลูกค้า โฮสต์แต่ละคนก็นั่งประจำที่พูดคุยผ่อนคลายกันตามเดิม มีเพียงเดียที่นั่งจ่อมอยู่กับโซฟายาวแล้วทำหน้างอเหมือนเด็กถูกขัดใจ
ไอ้เดียหงอยไปเลยแฮะ ผู้จัดการเดินวนเวียนๆอยู่ข้างแล้วพูดเบาๆ
อะไรมึง กูยังฟิตปั๋งดีเว้ย เดียโยนหมอนใส่แล้วก็ลงไปนั่งหน้าหงิกเหมือนเดิม
เฮ้ย กูว่านะ มึงอ่ะ ไปปรับความเข้าใจกับนีออนเถอะ มันต้องไม่ใช่อย่างที่มึงคิดหรอก โอนินั่งลงข้างๆแล้วจับไหล่เดีย
เหอะ พูดเหมือนกูกับมันเป็นแฟนกันแล้วทะเลาะกันแน่ะ กูไม่ได้เป็นอะไรกับมันซักหน่อย หนุ่มร่างสูงเอ่ยงอนๆ
แน่ใจเหรอ โอนิสวนกลับ มึงแน่ใจเหรอว่ามึงไม่เคยรู้จักมัน
เดียนั่งเงียบ ทำหน้าครุ่นคิด
นั่นสินะ ... ทั้งๆที่ไม่เคยรู้จักกัน แต่ทำไมถึงรู้สึกผูกพันอย่างประหลาด...
ไม่รู้สิ กูสับสนว่ะ มันไม่อยู่ กูน่าจะดีใจ...
แต่กูไม่ดีใจเว้ยยยย โอนิสวนกลับทันควัน
ฟังกูก่อนสิวะ เตี้ยแล้วยังปากมากอีก เฮ้อ... กูหงุดหงิดว่ะ พอมันไม่อยู่ กูเหมือนขาดๆอะไรไปซักอย่าง เหมือนขี้แล้วลืมล้างก้น
มึงจะเปรียบเทียบอะไรที่ดีกว่านี้ไม่ได้เรอะ - -
เออน่า ถึงกูจะรู้ตัวเอาตอนนี้แต่กูจะทำอะไรได้วะ กูจะไปตามหามันจากไหนได้ ทำไมมันทำแบบนี้กับกูวะ อยู่ๆก็มา แล้วอยู่ๆก็ไป โธ่เว้อยยยย เดียก้มหน้าแล้วกุมหัว ความเครียดของเดียทำเอาทั้งชมรมนั่งเงียบกันหมด ............ ยกเว้นลูนาติกกับสเปดที่นั่งดวดโคล่ากันอย่างเมามัน
นึกว่ากูไม่มีที่อยู่นีออนมันเรอะ โอนิทำตาเป็นประกายแวววาว ทำเอาเดียลุกพรวดขึ้นอย่างตื่นเต้น
มึงมีเหรอ มีจริงเหรอ หาๆๆ มันอยู่ที่ไหน
แสดดดด เดี๋ยวสิวะ ถึงบอกที่อยู่ไป ใช่ว่ามึงจะหาเจอ เพราะฉะนั้นกูไม่บอกหรอก
อ้าว ไอ้เวรนี่
แต่กูมีเบอร์โทรมัน กูเรียกมันมาพบมึงได้
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ชายร่างสูงผิวเข้มยืนพิงเสาไฟฟ้าอย่างเดียวดาย เขาชะเง้อมองไปทางหนึ่งอยู่เรื่อยๆ เขากำลังรอ... รอการปรากฏตัวของคนคนหนึ่ง บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด ท้องฟ้ามืดมิด มีเพียงแสงสว่างจากเสาไฟที่ตั้งอยู่ห่างๆกัน
ไม่นานร่างของชายหนุ่มผิวขาวก็เดินเข้ามา เขาทิ้งช่วงห่างจากอีกคนหลายช่วงก้าวทีเดียว
ยังโกรธชั้นอยู่สินะ เดียเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน
บอกไว้ก่อนนะ ที่ผมยอมมาหาคุณเพราะเห็นแก่รุ่นพี่โอนิ ผมเคลียร์กับคุณเสร็จผมก็จะกลับล่ะ นีออนพูดเสียงแข็ง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความหวั่นไหว
เราเคยรู้จักกันมาก่อนใช่มั้ย เดียเอ่ยเสียงเข้ม ในขณะที่อีกคนยังไม่ตอบ บอกมาตามตรงเหอะ ชั้นน่ะ เคยมีเรื่องกับนายมาก่อนใช่มั้ย
ก็ใช่น่ะสิ คุณจำไม่ได้เหรอ จำไม่ได้จริงๆใช่มั้ย ฮืออออ คุณเดียจำผมไม่ได้อ้ะ และแล้วนีออนก็ระเบิดน้ำตาออกมา
เอ่อ เดี๋ยว... เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งร้อง โอ๊ย จะบ้าตาย ชั้นไม่ถูกกับคนร้องไห้ซะด้วย คือ... ทำไงดีวะ
ถึงคุณโอนิจะบอกมาแล้วก็เหอะว่าคุณเคยประสบอุบัติเหตุ หัวกระแทก แต่ถึงขนาดลืมผมนี่ ผม...ผม.. ฮืออออออ ยังคงสะอึกสะอื้นไม่หาย
นี่.... หยุดร้องก่อนได้มั้ย แล้วจะเล่าเรื่องยังไงเนี่ย โอยยย
ไอ้ช็อกโกบ้า ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้สิวะ ดึงนีออนมากอดปลอบเลยซี่ ว้อยยย ขัดใจๆๆๆ มีเสียงลุ้นเบาๆจากเสาไฟฟ้าข้างๆ เห็นเงาของเจ้าของเสียงเป็นร่างเล็กๆ กำลังกำหมัดแน่น
ไอ้นี่ พออยู่คลับล่ะทำเจ๋ง เจอของจริงเป็นจอดว่ะ 555 อีกร่างหนึ่งยืนห่างไปนิด แสงไฟส่องให้เห็นใบหน้าขาวค่อนข้างซีด
แอบถ่ายเป็นคลิปเอาไปแฉดีมั้ยเนี่ย อีกคนที่ตามมาลุ้นหยิบมือถือขึ้นกด
เอาล่ะ ใจเย็นลงล่ะนะ เดียยืนมองนีออนที่เช็ดน้ำตาตัวเองเบาๆ
ครับ งั้นผมจะเล่าให้คุณเดียฟังก่อนละกัน... ตอนคุณเดียอยู่ม.ต้นน่ะ เราอยู่บ้านใกล้กัน ผมยังไปเล่นที่บ้านคุณเดียบ่อยๆ ด้วย แล้ว... แล้วคุณเดียก็ต้องย้ายบ้านตอนจะขึ้นม.ปลาย ผมน่ะ.. ผมนะร้องไห้จะตามคุณเดียไปให้ได้ แล้วคุณเดียก็บอกว่า วันไหนที่ผมเป็นคนเก่งถึงขนาดข้ามผ่านคุณเดียได้ คุณเดียจะยอมรับผมไง แล้วผมก็พยายามเข้าโรงเรียนเดียวกับคุณเดีย แล้วก็เข้าชมรมเดียวกัน แต่ว่า... แต่ว่าคุณเดียก็จำผมไม่ได้อ้ะ ฮือออออออ แล้วเขาก็เริ่มต้นร้องอีกรอบ
ว้า ร้องอีกแล้ว แบบนี้จะฟังเรื่องของชั้นมั้ยเนี่ยหา
... นีออนหยุดร้องทันใด
นี่... ดูนี่สิ เดียแหวกผมให้นีออนเห็นอะไรบางอย่าง แผลนี่ได้ตอนชั้นมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ ชั้นโดนรถชน แล้วหัวก็โดนกระแทกอย่างแรงเลยสูญเสียความทรงจำ แถมหลังจากนั้นยังเป็นโรคขี้ลืมด้วย เรื่องนี้ชั้นไม่ค่อยอยากบอกใครเค้าหรอก
งั้น... เพราะผมไม่รู้เรื่องเองสินะ
ชั้นเองก็ไม่ได้เอะใจด้วยน่ะ ว่าจะเคยเป็นคนรู้จักกันมาก่อน หนุ่มผิวเข้มยิ้มมุมปากน้อยๆ และพอชั้นมาอยู่โฮสต์คลับ มันก็ทำให้ชั้นลืมเรื่องแย่ๆที่เคยเกิด ชั้นลืมแม้กระทั่ง... ลืมแม้แต่เรื่องที่ตัวเองลืมทุกอย่างในช่วง 15 ปีที่ผ่านมา ชั้นนี่ขี้ลืมสุดๆเลย
อย่างงี้คุณเดียก็ลืมแล้วสินะว่าเคยทำอะไรกับผมบ้างอ่ะ หนุ่มหน้าหวานเอ่ยเสียงงอนๆ
เอ๊ะ ทำอะไร?? ทำอะไรแบบไหนอ่ะ เฮ้ย บอกมานะ
ม่ายรุ เรื่องแบบนี้ต้องนึกให้ออกเอง
เฮ้ย บอกมาเหอะน่า
ม่ายบอก
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
และแล้ว ก็ถึงเวลาเลิกชมรมอีกวัน 3 หน่อแกนนำโฮสต์คลับ(เหรอ) ประกอบไปด้วยประธาน รองประธาน และผู้จัดการชมรมนั่งประชุมเครียดถึงแผนการเพิ่มยอดลูกค้าอย่างต่อเนื่อง................. ซะที่ไหนล่ะ
กูว่านะ ไอ้เดียกับนีออนต้องเคยกิ๊กกันแหงมๆ โอนิเป็นคนเปิดประเด็น
ประมาณว่า พลังของวัยอยากรู้อยากลอง ชักนำให้เกิดสัมพันธ์อย่างว่าสินะ สเปดวิเคราะห์อย่างมีประสบการณ์
ไม่แปลกเลยที่นีออนจะยัวะจัดที่ไอ้เดียจำมันไม่ได้น่ะ ลูนาติกนั่งปอกกล้วยพร้อมเอ่ยความคิดเห็น
อืม ชั้นไปสืบที่อยู่เก่าของทั้งคู่มาแล้ว บ้านอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่ก้าว อยู่โรงเรียนม.ต้นเดียวกันด้วย เฮ้อ... นีออนของกู อดแดกตามเคย โอนิบ่นงุบๆแล้วเดินไปหาเดียที่กำลังนั่งคุยกับนีออนหงุงหงิงๆ
เฮ้ย สองคนนั่นน่ะ อย่าอู้สิเว้ย บอกให้ช่วยจัดของเตรียมเปลี่ยนธีมสำหรับพรุ่งนี้ซักหน่อย นั่งจู๋จี๋กันอยู่ได้ ถึงเป็นโฮสต์ขายดีก็ต้องทำงานจิปาถะนะว้อย ผู้จัดการจอมยุ่งบ่นๆอีกตามเคย
อะไร อิจฉาเรอะมึง ถ้าว่างจะบ่นนักก็ไปเพิ่มความสูงซะไป๊ 555555 ช็อกโกเดียขยี้หัวโอนิอย่างเอ็นดู(?) ส่วนนีออนก็หัวเราะก๊ากแบบถูกใจ
ไอ้พวกเนรคุณ คิดว่าพวกมึงได้(ดี)กันเพราะใครหา บู่ววว ถ้ากูไม่ช่วยแล้วพวกมึงจะคุยกันได้แบบนี้เรอะ ห๊า คนตัวเล็กยืนกอดอกพองแก้มแบบไม่สบอารมณ์ แต่ก็ไม่ทำให้เสียงหัวเราะนั่นหยุดลง
เอาน่า กูจะบอกอะไรดีๆให้นะไอ้โอนิ ตอนนี้ชมรมวอลเล่ย์ชายซ้อมกันถึงค่ำมืดทุกวัน แต่คนที่ซ้อมเสร็จจนกลับคนสุดท้ายน่ะก็คือกัปตันทีมหน้าใหม่ที่เพิ่งอยู่ปี 2 เอง เดียกอดคอโอนิแล้วพูดเบาๆ
แล้วไงวะไอ้เดีย โอนิทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่ใจจริงกำลังตื่นเต้นเต็มที่
อ้าว ก็กัปตันชมรมที่ว่าน่ะ ก็น้องกานต์ของมึงไง ป่านนี้นะคงยังซ้อมคนเดียวแหงๆ เดียยังคงกระซิบกระซาบต่อ
ชิ นึกว่าแค่นี้กูไม่รู้เรอะ พูดจบก็เดินจ้ำไปหยิบกระเป๋าของตัวเอง
เฮ้ย ฝากพวกมึงปิดห้องด้วยนะ กูกลับก่อนล่ะ แล้วโอนิก็เดินพรวดออกไป ปล่อยให้คนอื่นมองหน้ากันงงๆ
ไปไหนของมันวะ ไอ้เตี้ยนั่นน่ะ ลูนาติกตะโกนถามเดียที่กำลังหัวเราะอยู่กับนีออน
มันไปโรงยิมว้อย สงสัยหัวใจมันเดินนำหน้าไปถึงสนามวอลเลย์แล้ว 555 พูดจบเดียก็หัวเราะก๊าก
งั้นหัวใจคุณเดียอยู่ตรงไหนแล้วอ่ะตอนนี้ นีออนถามหนุ่มผิวช็อกโกแลตด้วยใบหน้ายิ้มๆ
เอ... นั่นสินะ มันหายไปไหนไม่รู้ แล้วนีออนเห็นมันมั่งรึป่าวครับ เดียว่ามันน่าจะวิ่งไปแถวๆนั้นน้า.. เดียหันซ้ายหันขวา แล้วก็ตรงเข้าสำรวจคนตรงหน้า
แถวไหนล่ะ บอกงี้ผมจะรู้มั้ยเนี่ย
ก็.. แถวๆนี้ไง พูดจบเดียก็ตรงเข้ากอดนีออนหมับ ทำเอาเจ้าตัวหน้าแดงแปร๊ดด้วยความเขิน แถมยังมีเสียงโห่ฮิ้วจากเพื่อนร่วมชมรมดังไม่ขาดสาย
..........ความทรงจำ ถึงแม้จะเรียกกลับคืนไม่ได้ แต่เราก็สร้างมันขึ้นมาใหม่ได้..
จริงมั้ยครับคุณเดีย... คุณเดียที่เป็นเป้าหมายของผม...
2B Con นะจ๊ะ
Post By Snake_blind 
